Een eerbetoon aan Wiro Mahieu (1964-2026)

Naar aanleiding van het plotselinge overlijden van Wiro Mahieu delen twee van zijn vrienden, gitarist Maurice Rugebregt en bassist Norman Samuels beiden een persoonlijk stuk over Wiro. Vanuit het perspectief van een leeftijdsgenoot/medespeler en die van een ‘jonge hond’/ basgitaar leerling.

Bijdrage Maurice Rugebregt

Ik ken Wiro al sinds de jaren ’90. Hij woonde toen nog in Arnhem in de Johan de Wittlaan. Ik ben er geweest om met hem te jammen. Ik verbaasde me dat hij helemaal op de 4e verdieping woonde zonder lift. Ik dacht natuurlijk meteen aan al die spullen die hij dan steeds moest sjouwen. Na urenlang jammen kregen we honger en bestelden we pizza’s. Ik was toen al onder de indruk van zijn spel vol tomeloze energie en virtuositeit zowel op basgitaar als contrabas!

Wiro ruilde al snel Arnhem in voor Nijmegen en verving bassist Han Slinger in het Boptale Trio met Willem Hellebrekers op tenorsaxofoon en ondergetekende op gitaar. Met dit trio hebben we veel opgetreden en niet te vergeten heel veel lol gehad.

Ik zal nooit vergeten dat wij een optreden hadden in een gigantische hal in Houten. Daar speelden verschillende bandjes die elkaar afwisselden. Ook speelde daar drummer Cyril Directie met een bezetting. Nadat wij weer een set hadden gespeeld, kwam Cyril naar ons toe en was wild enthousiast en tegelijkertijd verbaasd over onze groove die Wiro en ik hadden neergezet en dat zonder drums! Kan je nagaan… zo hard kon Wiro swingen.

Ook ons optreden in het Spoorwegmuseum in Utrecht bleef in het geheugen van Wiro gegrift. Als Molukker zijnde had ik een zelfspotgrapje gemaakt dat ik notabene in de intercom had ingesproken. Wiro bleef daar vaak op terugkomen. Hij was zeker fan van grappen die op ’t randje waren… Dan zag je ‘m grijnzen en schateren, waarbij zijn ogen nog een tikkeltje meer uitpuilden dan ze al deden.

Mijn eerste album onder mijn eigen naam getiteld ‘Sioh Maluku’ met bewerkte Molukse traditionals werd geproduceerd door de Wereldomroep. Ik kreeg van hun de vrijheid om zelf mijn begeleiders uit te kiezen. Uiteraard wilde ik ook Wiro op mijn plaat hebben. En dan meteen een goede feature, waarbij ik hem wilde laten schitteren. ‘Sajang di lale’, een oorspronkelijk Moluks wiegenliedje werd door Wiro omgetoverd tot een prachtige lyrische song, waarbij hij zijn contrabas werkelijk liet zingen.

Enkele jaren later zorgde Wiro ervoor dat ik met dit project kon optreden tijdens het festival East of Eastern in Nijmegen oost, waarvoor hij de programmering deed.

In 2015 verhuisde ik naar Lent en in 2018 naar Nijmegen (Heseveld) waar ik nu nog steeds met plezier woon. We werden dus stadsgenoten en ons contact werd hechter! Ik ging regelmatig bij hem langs in de Benedenstad om even samen koffie te drinken. Of hij kwam naar Heseveld om samen te jammen.

Wiro organiseerde op een gegeven moment jazzsessies in café Wunderkammer. Hij heeft mij daar ook regelmatig voor gevraagd om die avonden te openen.

Hij bleef zich inzetten voor de jazz in Nijmegen. Ik was ook vaak van de partij bij zijn sessies in jazzcafé Brebl.

Mijn jongste dochter Merel kreeg een Höfner basgitaar en wilde op les. Ik hoefde niet lang na te denken over de basdocent… Ik wilde gewoon dat onze dochter les kreeg van de beste bassist van Nijmegen!

Nijmegen heeft een jazzicoon verloren en ik een goede vriend en speelkameraad! Veel te vroeg helaas. Het ga je goed daar aan de andere kant en maak ze daar gek met je humor, warmte, empathie, virtuositeit en lyriek.

Maurice Rugebregt, 7 januari 2026, Nijmegen.

Bijdrage Norman Samuels

Wiro was een tovenaar. Zoals hij op het podium zijn medemusici kon betoveren en verrassen, kon hij dat ook bij zijn leerlingen. Ik kan me de eerste keer dat ik les kreeg van Wiro als negentienjarige broekie nog erg goed heugen. Geïmponeerd door de vele aankondigingsposters met de formaties waarin hij had gespeeld (en nog steeds speelde) — die als wapenfeiten overal hingen — betrad ik zijn keuken. Wiro warmde in de magnetron heerlijke koffie voor me op (signature Wiro move) en ik mocht mezelf kort voorstellen.

Vervolgens nodigde hij me uit naar de woonkamer, die zich op de eerste verdieping bevond. In plaats van een basklaslokaal stapte ik een ware jungle binnen. Verbouwereerd plugde ik mijn Fender Marcus Miller-bas in en begon keihard te slappen om hem te laten zien wat ik allemaal al kon. Hij keek me zwijgend aan en knikte goedkeurend, doch streng. Daarna ging hij zelf wat spelen.

“Weet je wat drieklanken zijn, Norman?”

Ik had totaal geen idee wie Wiro was, wat hij kon en wat hij nu eigenlijk aan het doen was. Tuurlijk wist ik wat een drieklank was. Totdat hij zelf begon te improviseren. Een blikseminslag bij heldere hemel. Ik was totaal begeistert en mijn diepste wens werd linea recta dat ik, al improviserend, ook mijn gevoelens zou kunnen uiten op de basgitaar. Ik besloot op slag dat ik bij deze man les moest nemen.

De leermeester en zijn vazal. Natuurlijk bedoel ik met vazal niet alleen mezelf, maar elke student, bassist of andersoortige muzikant die van hem heeft mogen leren — op wat voor manier dan ook. In de jaren die daarop volgden, speelde ik eigenlijk zelf maar beperkt in de les. Het was vooral Wiro die me van alles leerde over toonladders, harmonieën en arpeggio’s. Daarnaast over timing, sound, klank maken, je gevoel in de muziek leggen en improviseren. Ik maakte hongerig filmpjes van al zijn uitingen van kennis en speelde alles geobsedeerd zo goed mogelijk na op mijn studentenkamertje aan de Vossenlaan.

Toen ik van Wiro mee mocht spelen bij het jazzensemble voor gevorderden op de Lindenberg (traditional jazz), kon ik mijn geluk niet op. Ik was in zijn ogen schijnbaar waardig genoeg om in een jazzband te spelen! Wiro kon in de (band)lessen ook streng zijn. Je afkappen, streng toespreken en zelfs (mij nog vrij recent) uitschelden waren totaal niet ongepast voor hem.

Ik weet dat hij een jaar of vijf a zes geleden, terwijl ik speelde tijdens een jazzsessie in Brebl, een jazzsessie in Brebl, plots het podium betrad en het nummer stillegde.

“Hoor je niet dat je veel te hard staat ten opzichte van de vleugel?!” schreeuwde hij, terwijl het publiek ons gadesloeg.

Ik schaamde me kapot, maar leerde wel. En daar ging het om. Wiro gaf ontzettend veel om de vooruitgang en het speelplezier van zijn studenten. Hij was er dag en nacht mee bezig, als hij niet zelf moest oefenen of spelen. Nadat Wiro zijn planten water gaf, vertelde hij Fee Aaij wel eens dat hij ervan hield dingen te laten groeien door ze te voeden.

Dat voeden ging ook door tijdens mijn conservatoriumtijd op ArtEZ. Nu mocht ik ook tijdens de les spelen en kon ik steeds beter op gehoor naspelen wat Wiro voordeed aan impro-wizardry. De bron van kennis leek nog lang niet ten einde — bij lange na niet.

Helaas ben je er nu niet meer, althans fysiek. Wij, alle leerlingen en muzikanten die je hebt geraakt, gaan jouw spirit en muzikaliteit doorgeven aan de volgende generatie, en zij weer op hun beurt. Je leeft voor altijd voort als de weergaloze superheld die je voor zovelen bent. Toch gaan we je ontzettend missen.

Bedankt en tot ziens, Wiro.

Norman Samuels, 7 januari 2026, Nijmegen.

In 2018 vierde Wiro zijn 30-jarig muzikanten jubileum. Bas Andriessen heeft dat jaar een documentaire over hem gemaakt die inzoomt op Wiro als uitvoerend musicus én als docent. Hieronder kan je de documentaire terugzien.